شب سر قبرم که میای دفتر شعرتم بیار ورق بزن

هق هقمو تو بغض تلخ این مزار

بشین کنار قبر من درد دلامو بشمارم دلم گرفته نازنین برات یه سینه حرف دارم کنار این خاک صبور غربتمو حوصله کن تو خط به خط گریه هات خاطر هامو دوره کن می خوام بگم یادت نره خاطر هامونو عزیز نه نمی گم گریه نکن اشک بریز اشک بریز یادت نره یه روزی قلب پر از قصه من غربت چشمای تو رو با گریه هاش ترانه کرد تنهایی بد جوری داره حوصلمو سر می بره حال تو بد تره از منه حال من از تو بد تره بازم بیا بازم بیا ترانتو تو گوش لحظه هام بخون بزار تا اروم بگیره یه کم کنار من بمون بزار صدای گریمون گوش زمینو کر کنه بزار که اشک من وتو قوری عشقو تر کنه بزار خدا ببینه من و تو مال هم بودیم جواب بی جوابی سوال حال هم بودیم گریه کن گریه کن اینجا اخر خط ظریف احساسه کسی به ما گیر نمی ده کسی ما رو نمی شناسه گریه کن اخه عشق تو اینجا غریبو بی کسه گریه کن اخه عشق تو این جا غریبو بی کسه غربت قبر من از اون اشکای تو مشخصه حالا که سهمم از چشات هیچی به جز خاطره نیس یه یادگاری از خودت رو سنگ قبرم بنویس یه یادگاری از خودت رو سنگ قبرم بنویس

  سیاه

معلم گفت: بنويش سياه و پسرك ننوشت

معلم گفت: هر چه مي داني بنويس

و پسرك گچ را در دست فشرد

معلم گفت:(( املائ آن را نمي داني؟))و معلم عصباني بود

سياه آسان بود

و پسرك چشمانش را به سطل قرمز رنگ كلاس دوخته بود

معلم سر او داد كشيد

و پسرك نگاهش را به دهان قرمز رنگ معلم دوخت

و باز جوابي نداد.معلم به تخته كوبيد

و پسرك نگاه خود را به سمت انگشتان مشت شده معلم چرخاند

و سكوت كرد

معلم بار ديگر فرياد زد: بنويس

گفتم هر چه مي داني بنويس

و پسرك شروع به نوشتن كرد

((كلاغها سياهند ، پيراهن مادرم هميشه سياه است، جلد دفترچه خاطراتم سياه رنگ است. كيف پدر سياه بود، قاب عكس پدر يك نوار سياه دارد. مادرم هميشه مي گويد :

پدرت وقتي مرد موهايش هنوز سياه بود

چشمهاي من سياه است و شب سياهتر. يكي از ناخن هاي مادر بزرگ سياه شده است

و

قفل در خانمان سياه است.))بعد اندكي ايستاد

رو به تخته سياه و پشت به كلاس

و سكوت آنقدر سياه بود كه پسرك

دوباره گچ را به دست گرفت و نوشت

((تخته مدرسه هم سياه است و خود نويس من با جوهر سياه مي نويسد.))

گچ را كنار تخته سياه گذاشت و بر گشت

معلم هنوز سرگرم خواندن كلمات بود

و پسرك نگاه خود را به بند كفشهاي سياه رنگ خود دوخته بود

معلم گفت

((بنشين.))

پسرك به سمت نيمكت خود رفت و آرام نشست

معلم كلمات درس جديد را روي تخته مي نوشت

و تمام شاگردان با مداد سياه

در دفتر چه مشقشان رو نويسي مي كردند

اما پسرك مداد قرمزي برداشت

و از آن روزمشقهايش را

با مداد قرمز نوشت

معلم ديگر هيچگاه او را به نوشتن كلمه سياه مجبور نكرد

و هرگز از مشق نوشتنش با مداد قرمز

ايراد نگرفت.و پسرك مي دانست

كه                                                     قلب معلم هرگز سیاه نیست.

                                     =========================================

محبت.....

               محبت مثل سکه ای می مونه که می افته تو قلک دل نمی شه درش اورد اگر هم بخوای درش بیاری باید دلو بشکنی

اموخته ام که نگویم ای کاش ان کار را طور دیگر انجام داده بودم بلکه بگویم بار دیگر ان را طور دیگر انجام خواهم داد.

اموخته ام خطاهای دیگران را مانند خطاهای خویش تحمل کنم.

اموخته ام که مرد بزرگ به خود سخت می گیرد و مرد کوچک به دیگران.

اموخته ام که دانش خود را به دیگران اموزش دهم و اموزش دیگران را بیاموزم با این ترتیب علم خود را انفاق کرده ام و انچه را که نمی دانم اموخته ام.

اموخته ام که بیش از انکه دوستم بدارند دوست بدارم.

اموخته ام که بیش از انکه مرا بفهمند دیگران را درک کنم.

اموخته ام همیشه فردی خوشبین باقی بمانم  چرا که زندگی و موهبت های ان را دوست دارم.

اموخته ام اگر چه از هر چیزی بهترینش را ندارم ولی از هر چه که دارم بهترین استفاده را نمایم.

اموخته ام لبخند ارزان ترین راهی است که می توان با ان نگاه را وسعت بخشید.

اموخته ام انچه امروز در دست دارم ممکن است ارزوی فرداهایم باشد.

اموخته ام زندگی مثل یک نقاشی است با این تفاوت که در ان از پاک کردن خبری نیست.

اموخته ام هیچ روزی از امروز با ارزش تر نیست.

اموخته ام زیاده گویی شاید مقدمه نا شنوایی باشد.

اموخته ام به زمان مسلط باشم نه زیر فرمان ان.

 اموخته ام هر سفر دور و درازی با برداشتن تنها یک گام اغاز می شود.

حالم اصلا خوب نیس دلم می خواد انقد گریه کنم تا بمیرم خیلی دلم شکست یکی یه زخمی رو دلم گذاشت و اصلا هم به روی خودش نیاورد وای خدا خودت که می دونی من اگه کاری کردم از سر خیر بوده خیر سرم می خواستم اروم بشم واسه یکی درد دل کنم رفتم و هر چی تو دلم بود گفتم انتظار داشتم باهام همدردی کنه ای کاش می تونستم مثل خیلی از اتفاقایی که واسم می افته راحت بگم مهم نیس به جهنم ولی ایندفعه خیلی ناجور شکستم ولی خوب یه چیزی رو هم خوب یاد گرفتم اینم دیگه هیچوقت برای هیچکس حرف دلمو نزنم این که خوب خوبش بود اینجوری زد تو پرم وای به حال بقیه

می گم  بابا جونم خیلی دوستت دارم امیدوارم همیشه سایه ات بالای سرم باشه

گله می کرد همچنان پای پیاده فارغ از صدای خشم اسمونی بی خیال از ناله هاو گله های برگ های زرد

خزونی لحظه های بی کسی را گم می کردم اروم اروم تن غربت را می شستم زیر قطره های بارون

من به یاد عطر بارون زده ی گل های پونه

                                                                     می کشیدم پای خشمو توی جاده به هوای بوی خونه

وقتی که هوای خونه

                                                                     منو تا اخر جاده میکشونه

این سرابه توی جاده

                                                                       که چشامو می پوشونه